les amis de marcel carné

le forum des amis de marcel carné et de l'âge d'or du cinéma français
 
AccueilAccueil  FAQFAQ  RechercherRechercher  MembresMembres  S'enregistrerS'enregistrer  GroupesGroupes  Connexion  

Partagez | 
 

 Marcel Carné – realizm poetycki

Voir le sujet précédent Voir le sujet suivant Aller en bas 
AuteurMessage
michel sanvoisin

avatar

Nombre de messages : 85
Localisation : rue des moines, paris
Date d'inscription : 11/11/2006

MessageSujet: Marcel Carné – realizm poetycki   Lun 2 Avr - 14:21

This is a cut & paste of an article in polish written by Anna Rzeczycka for the website of RFI that you could find here.

Citation :

Marcel Carné – realizm poetycki

Niedawno minęła dziesiąta rocznica śmierci niezwykłego artysty
– Marcela Carné, jednego z wielkich klasyków kina światowego, który w
latach 30. i 40. ubiegłego wieku był znany, wielbiony i nagradzany.
W
historii filmu, pozostanie jako twórca szczególnego gatunku filmowego,
który zyskał miano „realizmu poetyckiego” i który narodził się dzięki
spotkaniu z poetą Jacques‘iem Prévertem. Carné, który w 1981 roku w
czasie tournée po Stanach Zjednoczonych otrzymał od gubernatora
Massachusets tytuł największego żyjącego reżysera filmowego, ma dzisiaj
swe własne muzeum w Bostonie. Po długim okresie zapomnienia,
przypomniała sobie o nim także Francja.
Marcel Carné i Jacques Prévert, który na potrzeby kina stał się scenarzystą
i autorem dialogów, pracowali wspólnie przez 10 lat. Zbudowali filmowy
świat, w którym do perfekcji doprowadzona została czarna poetyka
mokrych trotuarów, ludzi żyjących na marginesie, zamglonych świtów i
miłości bez nadziei na spełnienie
. Carné, który zawsze
potrafił zapewnić sobie współpracę najlepszych operatorów, dekoratorów
i muzyków (między innymi Aleksandra Traunera, Henri Alekana, Josepha
Kosmy i Maurice Jauberta), opierając się na mitologii Préverta
wypracował styl quasi ekspresjonistyczny. Artystyczny sojusz zawarty
został w 1938 roku przy okazji „Ludzi za mgłą”, rok później
potwierdziła go realizacja „Brzasku”. Rok kolejny 1940 okazał się
tragiczny: klęska Francji i okupacja niemiecka sprawiły, że wielu
francuskich filmowców: Jean Renoir, René Clair, Julien Duvivier,
Jacques Feyder wybrało wygnanie. Marcel Carné pozostał w kraju, ale
znalazł się w bardzo trudnym położeniu: jego filmy „Ludzie za mgłą” i
„Brzask” oskarżone zostały przez rząd Vichy o propagowanie pesymizmu i
moralnego rozkładu. Przedwojenny „poetycki realizm” znalazł się na
indeksie kolaboracyjnych władz Francji także z innego powodu: reżyser
zatrudniał producentów i techników żydowskiego pochodzenia. Prévert i
Carné znaleźli się na marginesie. Nie na długo jednak. Po kilku
nieudanych próbach realizacji filmowych schronili się w średniowieczną
legendę, którą zatytułowali „Wieczorni goście” – konflikt między
dobrem a złem przybrał w tym filmie formę walki diabła z miłością.
Rozmach, z jakim obraz został nakręcony, piękno dekoracji, dialogi
Préverta i wspaniała obsada aktorska sprawiły, że „Wieczorni goście”
stali się w 1942 roku pierwszoplanowym wydarzeniem artystycznym.
Wielkim sukcesem cieszyło się także następne dzieło genialnego tandemu
„Komedianci” – najbardziej ambitna i najdroższa produkcja ciężkich
czasów okupacji – historyczny fresk pełen odniesień do autorów
literatury popularnej – Eugčne Sue i Paula Fevala. Film ten, w którym
wystąpiło niedoścignione trio Arletty, Jean-Louis Barrault i Pierre
Brasseur uplasowany został w 1979 roku przez akademię Cezarów na czele
listy 10 arcydzieł kina francuskiego.
Po wojnie, drogi Marcela Carné i Jacquesa
Préverta rozeszły się. Ich ostatnim wspólnym filmem były „Wrota nocy”,
w którym zadebiutował Yves Montand.
Potem, Carné pracował już
sam: nakręcił solidną i realistyczną adaptację powieści Georges’a
Simenona „Maria z portu” z Jean Gabin,”Julię albo klucze do snów” z
Gérardem Philippem, „Zdarzyło się w Paryżu” z Arletty i Gabin, a także
„Teresę Raquin”, która była jego ostatnim wielkim obrazem. Ogromne
powodzenie, jakim cieszył się film „Oszuści”, nakręcony w 1958 roku,
było zapewne wywołane zaskoczeniem. Carné namalował tu bowiem portret
pewnych kręgów skandalizującej młodzieży. Później, okazało się, że
dziełem tym zapowiedział poniekąd młodzieżową kontestację 1968 roku.
Carné był także pierwszym francuskim reżyserem, który zainteresował się
problemem przedmieść i blokowisk, gdzie z nudy i braku adapatacji rodzi
się przestępczość. Poświęcił temu tematowi film zatytułowany „Terrain
vague”, porzucając ostatecznie poetycki realizm z czasów swej
największej świetności i otwierając drogę nowemu kinu, bardziej
osadzonemu w rzeczywistości. Droga dla najciekawszego nurtu
francuskiego filmu – Nowej fali – została przetarta.
Anna Rzeczycka
Tekst z
30/03/2007
Ostatnia aktualizacja 30/03/2007 17:48 TU

To all people from Poland who reads this, "Bonjour" from paris, france bounce
Revenir en haut Aller en bas
Voir le profil de l'utilisateur
 
Marcel Carné – realizm poetycki
Voir le sujet précédent Voir le sujet suivant Revenir en haut 
Page 1 sur 1
 Sujets similaires
-
» Quai des brumes-1938-Marcel Carné
» Les assassins de l'ordre - Marcel Carné 1971
» Marcel Carné : Quai des brumes
» Les visiteurs du soir, de Marcel Carné
» Marcel Aymé

Permission de ce forum:Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum
les amis de marcel carné :: Marcel Carné international
speak about the movies of Marcel Carne in your own native language here
 :: I Am What I am
-
Sauter vers: